เสพติด....ความเศร้า
เสพติด....ความเศร้า
อาการของคนที่ซึมเศร้าเป็นยังไง ?
คงตอบไม่ยาก แต่การที่จะดูว่าใครซึมเศร้าคงยากกว่า
ถ้าเมื่อไรก็ตามคนที่เรียนจิตวิทยา เกิดมีปัญาทางจิตขึ้นมา
อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะรู้ตัวกันมั้ย
มันอาจจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดก็ได้
คนทั่วไปมักไม่ยอมรับเวลาที่ป่วยทางจิต
แต่คนที่เรียนด้านจิตวิทยาคงยิ่งไปกว่านั้น
เพราะพวกเราชอบมองว่าคนอื่นป่วยไปเสียหมด
มีแต่ตัวเราเองเท่านั่นที่สมบูรณ์แบบเหนือใคร
ช่างเป็นความคิดที่อันตรายและน่ากลัวมาก
___________________________________
ตอนนี้เซียร์สังเกตตัวเองอยู่เหมือนกัน
พบว่าตั้งแต่ดูเรื่อง "รักแห่งสยาม"
เซียร์ชอบเรื่องราวที่มันเศร้าๆมากขึ้น
วิ่งเข้าหาทุกอย่างที่นำมาความเศร้า
เหมือนพวก eating disorder วิ่งเข้าหาอาหาร
อย่างไรอย่างนั้นเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ที่ถ้ามีหนังอยู่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งจบแบบสุขสันต์
อีกเรื่องโศกเศร้า เซียร์จะเลือกดูเรื่องเศ้ราก่อน
เรื่องที่ไม่เศร้าจะเก็บเอาไว้ ไว้ดูวันหลัง
หรือถ้าซึ้งๆก็อาจจะดู
เรื่องไหนเศร้าอย่างน่าประทับใจ
ก็มักจะเอามาเปิดดูซ้ำบ่อยๆ
โดยเฉพาะฉากเศ้ราสะเทือนใจ
นี่ดูแล้วดูอีก ดูจนร้องไห้ออกมา
นักแสดงที่แสดงบทเศร้าแล้วหล่อๆยิ่งชอบเข้าไปใหญ่
ตอนนี้ความเศ้ราเป็นองค์ประกอบหลัก
บางทีก็จดคำพูดที่ชอบของตัวละครในหนัง
มาอ่านบ่อยๆ จนบางครั้งจำได้เลย
เจอเหตุการณ์อะไรก็รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลบ่อยๆ
รู้ทั้งรู้ว่ามันทำให้ร้องไห้ แต่ก็ยังวิ่งเข้าหา
ถึงบอกว่าเสพติดความเศร้า
ตอนนี้กำลังตอบสนองความเศร้า
ด้วย โตเกียว ทาวเวอร์
พึ่งอ่านจบไปเมื่อไม่กี่วัน
ทำให้ขวนขวายอยากหาซีรีย์ทั้งเรื่องมาดูมากๆ
ติดใจพระเอกมากๆ เพราะทำให้เราเศร้า
ก็ต้องหาแหล่งเพิ่มความเศ้รากันต่อไป
มีความสุขกับการหาอะไรเศร้าๆมาทำให้ร้องไห้
สงสัยเซียร์คงเริ่มบ้าแล้วล่ะ
ก่อนสอบซื้อนิยายความรักของชายสองคนมาอ่าน
ก็ดีเศร้าดี ถามเพื่อนว่าเศร้ามั้ย พอมันพยักหน้า
หยิบไปจ่ายตังค์เลย เทอมนี้เลยไม่ค่อยมีเงินเก็บ
แต่ก็ว่าเทอมนี้ซื้อของน้อยลงเยอะแล้วนะ
เครื่องสำอางค์กไม่ซื้อเลย เพราะที่ใช้ไม่หมดมีเต็มบ้าน
ซื้ออย่างเดียวแค่ การ์นิเย่ ไลท์ อ่ะ
จะสวยแบบ แอฟ ด้วยแล้วนะเนี่ย 5555
___________________________________________
วันนี้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้น
ต้นยหางนกยูงที่ปลูกใส่กระถางไปปีกว่า
ผลิดอกชุดแรกแล้ว
ชื่นใจจริงๆ
ดอกสีแดงสด ขอบดอกรอบๆสีเหลือง
ช่างสดใสและน่ารัก
ธรรมศาสตร์จะอยู่ข้างๆเราตลอดไป
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ธรรมศาสตร์ (อยู่จุฬาฯ)
จุฬาฯ มีบ้านมากมายหลายบ้าน
แต่เซียร์อยู่ "บ้านโดม"
บ้านของนิสิตจุฬาฯ ที่รักและเทิดทูนธรรมศาสตร์
___________________________________________
วันพุธนี้ ไปเยี่ยมเพื่อนที่เป็นซึมเศร้า
ขังตัวเองในห้องมาสี่ห้าเดือนแล้ว
ที่บ้านกลางเมือง
อยากให้เพื่อนหาย
ไปหามาครั้งหนึ่งเมื่อปิดเทอม
เพื่อนไม่ยอมออกมาพบ
เลยทำอะไรไม่ได้เลย
จะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ย
มีช่วงหนึ่งเพื่อนขึ้นไปบนตึกสูงทุกวันเลย
อย่าโดดลงมานะ
โชคดีที่เพื่อนไม่ทำอย่างนั้น
บอกแต่ว่าสักวันเราคงไป
พูดอะไรบ้าๆ แบบนั้น
เพื่อนทั้งคนจากไป เพื่อนที่ไหนจะทำใจได้
แกเป็นอะไรของแก
สักนาทีได้มั้ย ขอให้แกคนเดิมกลับมา
"ผู้ป่วยซึมเศร้า คิดสั้นได้ทุกเมื่อ
ถ้ามีคนใกล้ชิด ป่วยซึมเศร้า
อย่าให้เขาคลาดสายตานะ
ไม่งั้นอาจจะเสียใจไปทั้งชีวิต
แค่ชั่ววูบเดียว เขาก็จากเราไปแล้ว"
เพื่อน มิตรภาพตลอดไป
เฮ้อ เพ้อเจ้อแล้วน้ำตาไหลอ่ะ พอดีกว่า
เดี๋ยวน้ำตาหยดลงโน้ต บุ้ค ไฟช็อต 5555
แล้วของดีก็มาเอาในตอนจบ ภาพบางส่วนจากเรื่อง
"โตเกียว ทาวเวอร์ แม่ครับ ผมรักแม่"
แม่ตื่นมาทำความสะอาดแต่เช้าเตรียมอาหารให้มาคุง
ซื้อนาฬิกาปลุกให้ 2 อัน มีสมุดตารางงาน
ถ้าแม่เป็นอะไรไป ให้เปิดตู้ดูกล่องที่อยู่ข้างใน ช่วงที่แม่ไม่อยู่ฝากดูแลบ้านด้วย
ขอจบไดแต่เพียงเท่านี้
ทำท่าจะวืดหลายรอบแล้วเนี่ย
อัพไดแต่ละทีใช้เวลานานมาก
อยากให้เนตเร็วกว่านี้อีก
ขอบคุณภาพจาก พันทิพ
http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A7037370/A7037370.html
